RSS  

انسان ها تا ابد در دل آنها كه دوستشان ميدارند زنده اند

 و از طريق آنان و اعمال رستگارانه شان به ايفاي نقش مي پردازند

 و بدين گونه كارها پايان مي يابد

من را به غیر عشق به نامی صدا نکن        غم را دوباره وارد این ماجرا نکن

به هر شاخه که می پیچد در آغوشش می میرد

از زبان دوستم

خوبی چه بدی داشت که یک بار نکردی

الهی سید را شیر و پلنگ بدرد ولی با احمق بسر نبرد

که بد یا نیک باشد در بزرگی

سرشت نیک و بد پنهان نماند

توان دانست ریحان از دو برگی

       آهوي كوهي در دشت چگونه دودا    

    او ندارد، يا ر  بي يار چگونه رودا

فردا آسمان از آن من است.

من تنهايي ام را با آسمان تقسيم كرده ام

من آسمان را

در چشمان آبي تو نظاره كردم.

هر وقت دلتنگ من شدي به آسمان نگاه كن

من انجا هستم.        

 فردا آسمان از آن من است.

خوشبختند كساني كه فروتنند.

چون از نعمات خداوندي برخوردار میگردند.

خوشا به حال كساني كه براي برقراري صلح بين مردم تلاش مي كنند.

                                                                                                          james

وقتي برگ هاي پاييز رو زير پات له مي كني يادت باشه روزي بهت نفس هديه مي كردن

ازهمان روزی که فرزندان  آدم        زهرتلخ دشمنی در خونشان جوشید    آدمیت مرد     گرچه آدم زنده بود

ازهمان روزی که یوسف رابرادرها به چاه انداختند    

ازهمان روزی که باشلاق وخون دیوار چین راساختند                                          آدمیت مرده بود

بعددنیایی پر از آدم شد و این آسیاب         گشت و گشت     قرنها از مرگ آدم هم گذشت       ای دریغ      آدمیت برنگشت

قرن ما    روزگارمرگ انسانیت است            سینه دنیا ز خوبیها تهی است

صحبت از آزادگی  پاکی مروت ابلهی است

صحبت از پژمردن یک برگ نیست             وای جنگل را بیابان می کنند

دست خون آلود را در پیش چشم خلق پنهان می کنند

هیچ حیوانی به حیوانی نمی دارد روا

آنچه این نامردمان با جان انسان می کنند

فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست           در کویری سوت و کور

در میان مردمی با این مصیبتها صبور

صحبت از مرگ محبت مرگ عشق                         گفتگو از مرگ انسانیت است

مي گفت اونقدربه ما نزديكن كه گرماي بدنمون بالاشونو ميسوزونه

وقتي بال يه فرشته ميسوزه زمين گير ميشه

كي ميدونه فرشتش كي زمين گير ميشه؟؟؟

شب تاريك و بيم موج و گردابي چنين هائل

« كجا دانند حال ما » سبكباران ساحل ها

( حافظ )

در آن شب تاريك و گرداب هول انگيز

حافظ را

تشويش طوفان بود و « بيم موج » دريا بود

ما ، اينك از اعماق آْن گرداب

از ژرفاي آن غرقاب

چنگال طوفان بر گلو

هردم نهنگي روبرو

هر لحظه در چاهي فرو

تن پاره پاره ، نيمه جان ، در موج ها آويخته

در چنبر اين بهشت پايان دغل ، خون از سراپا ريخته

صد كوه موج از سرگشته ، سخت گشته

با ماتم اين كشتي بي ناخداي بخت برگشته

هر چند ، اميد رهايي مرده در دل ها

سر مي دهيم اين آخرين فرياد در آلود را

« آه ، اي سبكباران ساحل ها ....... »